استاد سیدعلی اصغرموسویآیین زرین

تاریخ انتشار: ۲۸ شهريور ۱۳۹۸ - ۱۴:۵۶فرهنگ و هنر » ادبیات، نشر و رسانهنظریه مکتب شعر دینی در ایراناستادسیدعلی اصغرموسویقدرت کلمات آسمانی شعر چنان بودکه از بیان عربی «حسّان بن ثابت»، «فرزدق»، «سید حمیری»، تا «دعبل» و «کمیت»، دهان به دهان بین امت اسلام گشت...گروه فرهنگی: «حرف» بود، «کلمه» شد، «جمله» شد و جمله جمله هستی در فضای عطرآگین نیاز، هستی یافتند. نبودها، بود شدند و بودها، ممدود. در سایهساری که عشق چتر خویش را بر ذره ذره خاک و افلاک، گشوده بود.به گزارش بولتن نیوز به نقل از حوزه هنری، اینک عشق بود و لوح خالی از نوشتار، پس «قلم» را آفرید. «ن والقلم و ما یسطرون»! آنگاه صحیفة دلها به «کلمات آسمانی» عشق گشوده شد و خداوند از پرتو حقیقت خویش، ایمان را آفرید.ایمانی که نخستین معلم ازلی و ابدی آن، کسی نبود جز وجود لاهوتی جلوه کائنات، پیامبر اعظم حضرت محمد مصطفی(ص)؛ معلمیکه ناخوانده درس، درس عشق و معرفت به خاکی و افلاکی آموخت و از پرتو انوار آسمانیاش، درخت طوبی روییدن گرفت و دوازده شاخة تنومند آن، بهار را برای همیشه در ذهن زمین زنده ساختند.***بخش اول، چیستی شعر دینی:سال ۱۳۸۲ که با مرکز پژوهشهای اسلامی صدا و سیما همکاری میکردم، دیوان استاد محمدحسین شهریار به من سپرده شد، تا موضوع بندی معارفی بر ابیات آن انجام گیرد. مقدمة دیوان نظرم را به نکات جالبی جلب کرد. استاد شهریار سال ۱۳۳۵ در دیباچة جلد سوم دیوان خود، در تشریح سبکها و مکاتب شعر ایران مطالبی نگاشته بود که در این یادداشت به بررسی برخی از دیدگاههای ایشان میپردازم. استاد شهریار هم سبکها را به چهار سبک و هم مکاتب شعر ایران را به چهار مکتب تقسیم کرده بود. در بخش نخست به دید

نکاتی در باره ی شعر دینیشعر دینی در آیینه نقد:    استاد سید علی اصغر موسوینگاهی به بیرون (نعل وارونه): با توجه به انحطاط شعر آیینی در دهه هشتاد به خصوص در اواخر دهه، به قول خواجه «باید فلک سقف بشکافت و طرحی نو درانداخت»؛ تا شاید بتوان با تعاریفی دقیق و منطقی، به ادبیات دینی، شعر دینی و بالاتر […]شعر دینی در آیینه نقد:                       نگاهی به بیرون (نعل وارونه):با توجه به انحطاط شعر آیینی در دهه هشتاد به خصوص در اواخر دهه، به قول خواجه «باید فلک سقف بشکافت و طرحی نو درانداخت»؛ تا شاید بتوان با تعاریفی دقیق و منطقی، به ادبیات دینی، شعر دینی و بالاتر از آن به مکتب شعر دینی قوت بخشید!گرچه شعر آیینی در دهه هفتاد – که به همت سخنورگرانقدر استاد محمدعلی مجاهدی (استادمن و بنیان گذار جریان شعر آیینی) موجودیت تئوریک خود را به اثبات می رسانید –  برای خود اسلوب و آیینی مقدس داشت و محتوا محور بودن آن توانسته بود جوابگوی انتظارات افراد دینمحور باشد؛ اما در دهه هشتاد و با رویکرد شاعران جوان به “مکاتب غربی” در غزل و پیروی “مافیا “گونه برخی از محافل ادبی، کلنگ انحطاط بزرگترین جریان ادبی متعهد و ارزش مدار، توسط عدهای خاص، با اهدافی خاص زده شد. عدهای که در پی سوءاستفاده از احساسات مذهبی قشر جوان و شاعران نوپا بودند؛ تا با” استحاله” ادبیات دینی، از رواج شعر حقیقت مدار و شریعتمحور، جلوگیری کنند! برای شاعران جوان نیز، “آوانگارد”بودن و هنجارشکن نامیده شدن، همیشه جریانی خوشایند بوده تا ناخوشایند!ساحران فروخفته در غارهای خودباوری، که از خداباوری گ